मोहनकामिनी

 अशाश्वताचा विट येऊनी ओढ लागता शाश्वताची नामस्मरणी लीन होता आस लागे श्रीहरीची सखा न कोणी दुजा मज या व्यर्थ नश्वर संसारी तूच एकला सोयरा मज  श्रीहरी रे, श्रीहरी!!!